Τα λάθη του συνδικαλισμού και οι νέοι αγώνες

Φώτο από πορεία της Π.Ο.ΑΣ.Υ. στην Αθήνα

του Κώστα Αγγελή 
Αντιπρόσωπος στην Π.Ο.ΑΣ.Υ. (Ε.Α.Υ.Α.)
Ανοιχτή Πρωτοβουλία Αστυνομικών - Αθήνας,  Α.Π.ΑΣ.Α.


Τα τελευταία χρόνια, αν εξαιρέσουμε ίσως κάποιες «αναλαμπές» της περιόδου 2010-2013, ο συνδικαλισμός απαξιώθηκε τόσο από τους συναδέλφους αστυνομικούς όσο και από την πλειοψηφία όσων τον πρέσβευαν. Και όχι αδικαιολόγητα.


Οι πρόσφατες εκλογές, όσες ενστάσεις κι αν εγείρονται γύρω από θέματα που αφορούν την όλη διαδικασία, ανέδειξαν την «πρωτοφανή» κινητοποίηση συναδέλφων, που, αισθανόμενοι την ανάγκη να εκφραστούν μέσω του συνδικαλισμού σε δύσκολες για την πατρίδα μας εποχές, συμμετείχαν ενεργά και διεκδίκησαν το δικαίωμα να ακουστεί η φωνή τους.

Όλοι μας προσδοκούμε κάτι καλύτερο απ΄ αυτήν την προσπάθεια. Όλοι μας επιθυμούμε να υπάρξει, πια, πνεύμα ενότητας και συνεργασίας μεταξύ των συνδικαλιζομένων συναδέλφων. Οι εποχές έγιναν σκληρές και απαιτείται ζήλος και προσπάθεια για να ανατραπεί αυτή η πορεία του αστυνομικού σώματος προς την εξαθλίωση.

Τα προβλήματα του κλάδου μας, όπως εκείνα των εργατών, των ιδιωτικών και δημοσίων υπαλλήλων, των οικοδόμων, κα., πρέπει να γίνουν προβλήματα ΟΛΩΝ μας. Είναι επιτακτική ανάγκη να υπάρξει συστράτευση όλων προς έναν κοινό σκοπό, τον ερχομό καλύτερων ημερών για ΟΛΟΥΣ μας.

Όσον αφορά τον κλάδο μας, πρέπει να κινηθούμε προς μία νέα κατεύθυνση, η οποία θα λαμβάνει υπ΄όψίν της τους αγώνες του παρελθόντος («παράδοση») και τους σύγχρονους τρόπους κινητοποίησης και δράσης («νεωτερικότητα»). Με τον όρο «παράδοση» εννοούμε την επιστροφή στην πρακτική της άμεσης επαφής με τα προβλήματα του συναδέλφου.

Μία επίσκεψη στο χώρο εργασίας του, ακόμα και το βράδυ ώστε να μπορέσουμε να γίνουμε αυτόπτες μάρτυρες των προβλημάτων που υπάρχουν ή ανακύπτουν κατά την εκτέλεση του καθήκοντος. Συνομιλίες με συναδέλφους που εκτελούν μέτρα τάξης και περιπολίες. Συζητήσεις γύρω από τις επιπτώσεις της κρίσης πάνω στην ψυχολογία του συναδέλφου, πάνω στον τρόπο που εκτελεί τα καθήκοντά του, πάνω στην καθημερινότητα του και τις σχέσεις του με την οικογένεια του.

Όλες οι παραπάνω δράσεις μπορούν να ενισχυθούν και να οργανωθούν καλύτερα με την εκμετάλλευση των δυνατοτήτων που μας παρέχουν οι νέες τεχνολογίες και οι καθημερινές επαφές μας με τους πολίτες, στο πλαίσιο άλλων δραστηριοτήτων μας μαζί τους. Η πραγματοποίηση μίας στατιστικής έρευνας, για παράδειγμα, για το πώς αντιμετωπίζει το ζήτημα της καταστολής ο πολίτης ή αν αντιλαμβάνεται ότι ο αστυνομικός, ως μέλος της κοινωνίας, πλήττεται από την κρίση με την ίδια ένταση που πλήττεται και ο ίδιος. Η οργάνωση μίας κοινής με άλλους κλάδους συζήτησης σε ένα χώρο με ελεύθερη προσέλευση και η ζωντανή μετάδοσή της στο διαδίκτυο.

Αυτές είναι κάποιες από τις δράσεις που μπορούν να ανανεώσουν τον κίνημα του συνδικαλισμού και την συλλογική οργάνωση. Όμως, για να υπάρξει μία τέτοιου είδους κινητοποίηση απαιτείται η συμμετοχή και η προσπάθεια όλων. Πρέπει όλοι μας να προτείνουνε τρόπους δράσης και να ενισχύσουμε τις ήδη υπάρχουσες. Πρέπει όλες μας οι προσπάθειες να γίνονται με γνώμονα το κοινό καλό και για όχι ιδιοτελείς σκοπούς. Δεν είναι δικαίωμα των λίγων εκλεκτών συνδικαλιστών, αλλά υποχρέωση όλων των συναδέλφων να παλέψουν για ένα καλύτερο αύριο, ακόμα και αν νιώθουν εγκλωβισμένοι μέσα σε ένα σύστημα που τους απομυζά όλες τους τις δημιουργικές και παραγωγικές δυνάμεις.

0 σχόλια:

Αρχείο